Cuma, Mart 24, 2017

Miskinlik, alışveriş, satranç.

Üstümde bir miskinlik. Bütün gün böyleydi kıpırdamaya karar vermek ve kıpırdamanın arasına illa ki bir buçuk saat girdi. Muhtemelen PMS'in de etkisi var. Gıdım gıdım verdiğim kiloları toptan geri aldım. Hoh hoh hoh. Bir buçuk kilo. Geldi buldu beni, yine yeni yeniden. Neymiş dersen, bir gün sinema izlerken, bir albeni, bir nestle bitter gofret yedim. Üst üste, evet. İki gün sonra da Hatay usulü tahinli cevizli kabak tatlısı. Kıtır kıtır. Nefisti. Deme sakın. Sen de kaşınmışsın ama deme. Kabak tatlısını anladık da tahinli cevizli sosu yemen şart mıydı deme. Şarttı çünkü, evet. Hem tahin de ceviz de çok besleyici. Bir sürü demir, bir sürü omega 3, bir sürü kalsiyum. (Ve oldu bana bir sürü kilo, şşşh söyleme). Yine olsa yine yerim. Mevsimi geçecek diye ödüm patladı zaten. O tadı bir daha tadamadan ölüp gidersem gözüm açık giderdim. İstanbul'da oturanlar için net adres veriyorum. Nişantaşı City's in sinema katındaki restoranların orada bir Chef Döner var. Oradan Hatay usulü kabak tatlısı iste. Gerçi karşı tarafta da şubeleri varmış. Ama semtini unuttum. AVM'nin adını da unuttum. Baktım şimdi internetten, Ümraniye'de Meydan AVM'nin içindeymiş. Çalışanları da çok sevimli. Diğer yemekler de lezzetli de o kıtır kıtır kabak tatlısı...

Ne diyordum? Miskinlik. Bütün gün masanın başına geçip de şu öyküye bir el atamadım. Bunun için kendime çok kızgınım. Ama her zaman yayıla yayıla yazdığım buraya bile zor yazıyorum şu an. Demek ki piller kritik seviyeye ulaşmış. Demek ki kızmamalı. Yarın yazarım, daha güzel yazarım diye avunmaya çalışmalı.

Bugün yazı yazamamanın hıncını alışverişten çıkardım. Dışarıdaki işlerimi hallettim, geldim eve ve Çin'e bir dolu sipariş geçtim. Bir tane güzel cüzdan buldum, bir tane güzel çanta, bir tane güzel saat, iki tane de güzel yoga ve spor pantolonu. Elimdeki cüzdanım kenarlarından yıpranmaya başladı. Ve rengi de kırmızı. Jardzy kırmızının ateş rengi olduğunu ve para konularında kullanılmaması gerektiğini söylediğinden beri cüzdanı değiştirmeyi kafaya koymuştum. Batıl inançtan çok ben böyle her şeyi lime lime olana kadar kullanma huyumdan vazgeçmek istiyorum. Eskisini Tchibo'dan bulmuştum. Piyasadakileri beğenmiyorum. Hep böyle plastik ve gereksiz çarpıcı. Ya kocaman dore bir tokası var, ya bir şey. Aynı paraya sade fakat güzel deri cüzdan buldum. Saatimin kayışı plastik ve durmadan kırılıyor. Kayışının orijinalini alsam dünya para, neredeyse yeni saat parası, ve iki günden yine kırılacak, üstüne ekleyip yeni saat aldım ben de. Bu seferkinin kayışı sağlam. Öyle işte. Yoga pantolonlarına gelince tamamen hovardalık. Yogayı evde yapıyorum, kız bu neyin cakası diyor ya şarkıda, aynı o. Kime caka yapıyorsam, aldım işte hem de bir değil iki tane. Belki yürürken de giyerim, belki motive eder diye kendimi kandırdım.

Bu arada olumlu ve sürpriz bir gelişme var. İki gündür satranç problemlerini böyle bir farklı rahatlıkta çözebiliyorum. Hata sayım azaldı ve problem puanım yükselişte. Böyle birden bire sanki bir sırra erdim. Nasıl oldu hiç bilmiyorum. Hayır rekor filan kırmadım henüz. Sadece problemi eskiden sürüne sürüne çözerdim şimdi tıkır tıkır gidiyor. Dur bakalım.

Yarın hiçbir zorunlu işim yok. Ev işlerini pas geçeceğim gene. Bütün gün oturup yazmaya çalışsam ne şahane olur. Böyle bir yandan istiyorum, en zevkli kısmına geldim, bir yandan da yazmaya kıyamıyorum, daha güzel olsun diye diye, tuhaf bir haller.

Haydin ben kaçtım. Bugünlük bu kadar.

Salı, Mart 21, 2017

Bitti (gibi).

Hani önemli bir sınava günlerce hazırlanırsın ya, hani sınava girdiğin günün akşamında tatlı bir boşluk oluşur hayatında, zorunluluklardan kurtulmuşsundur, gevşersin azar azar, rahatlarsın. İşte öyle hissediyorum şu an. Şu öykü. Sonunu en nihayetinde bağlayabildim. Tabii istediğim kadar vurucu olmadı. Ben sonu tokmak gibi insin istemiştim. Ama baktım, Borges'in aynı temalı öyküsünde tokmaklı son filan yok. Diğer öyküsünde de tokmaklı son yok, Kum kitabı öyküsünde. Sonra bugün Anıl'a imrenip Kafkaokur aldım. Oradaki bir öyküye göz attım, orada da tokmak filan gözüme çarpmadı. Yani bu standartlarımı düşürmek sayılmaz umarım, söz konusu öykülerden ikisinin yazarı Borges ve üçü de istisnasız yayımlanmaya lâyık görülmüş. Bir de bunlar sonu filan bağlamamış bile, bırak tokmağı. Öyle bitirmişler. Ben en azından bağladım. O yüzden bu şekilde yazmaya başlayacağım, öyle karar verdim. Henüz yayımlanmamış bir yazarım ben eninde sonunda. Yani yazar derken. Belki biraz abartmış olabilirim. Ama içindeki ayrıntılar güzel oldu blog. Genel duruşu fiyakalı oldu yani, söylemesi bana düşmez elbet ama. İçime sindi diyeyim, sen anla gerisini. Bence yayınlanır. Şimdi işçilik diye nitelendirdiğim kısmı kaldı. Yazması. Fikirleri, ayrıntıları sözcüklere cümlelere dökmesi. Üç - dört günlük iş. Yarın ve öbür gün işlerim var. Belki Perşembe günü başlarım başını yazmaya. Sonra dinlendirip tekrar okurum. O ilk yazıp da beğenmediğimi düşünüyorum şimdi. Ne kadar fark oldu arada. Geceyle gündüz gibi. Sonra da dergi araştırmalarına başlarım. Yes! İş oraya gelse keşke. Ah o günlere gelebilsem...

*  *  *  *  *  *  *  *

Bu ay iki sağlıklı sebze ekledim yemek repertuarıma: brüksel lahanasından daha önce bahsetmiştim, o bir de pancar. Pancar almak benim pek aklıma gelmez. Ama bugün ayıklayıp haşladım ve biraz sızma zeytinyağı ve tuz ile soğuk olarak yedim. Tek kelimeyle nefisti. Pancar cipsi de yapmayı denedim bugün ama başında beklemek gerekliymiş bir de 200 derece çok yüksek bir sıcaklık sanırsam, yarıdan fazlası kömür oldu. Bir de bakla var dolapta. Onu da yarın filan pişiririm.


*  *  *  *  *  *  *  *

Sanırım bu günlük bu kadar. Heyecanlıyım. Artık yazsam da bitse.



Pazartesi, Mart 20, 2017

Çalış çabala.

Şu an, işte, şahane bir an. Anlatacaklarım birikti ve saat çok geç değil, boş zamanım var. Hmm...

Nereden başlasam?

Cumartesi gecesi sinemaya gittim: Istanbul Kırmızı'sını çok merak ediyordum, kaçırmak istemiyordum. Hınca hınç dolu bir salonda izledim. Normalde o salondaki tek izleyici ben olurum. Ekşisözlükte yazdığı gibi prodüksiyon çok iyi, yani görüntüler, çekimler, oyuncular fiyakalı filan güzel ama senaryoyu ben beğenmedim. Dolayısı ile filmi de. Yazık olmuş. İnstagram'da takip ettiğim nadir ünlülerden biri Ferzan Özpetek, ve filmde geçen birçok mekânın başka nefis fotoğraflarını görmüştüm önceden, ayıla bayıla. Beklentim çok yüksekti. Ama filmi beğenemedim. Belki kitabı daha güzeldir. Bilmiyorum.





Pazar günü, artık çeviri de almadığım için kahvaltıdan hemen sonra masanın başına oturdum öyküm için. Akşama kadar dişe dokunur hiçbir ilerleme sağlayamadım. Pöf. Akşam olunca, elimdeki bir "nasıl çocuk hikâyesi kurgulanır" kitabından esinlenip, öyküyü zenginleştirir belki diye, sonradan bayıldığım bir alıştırma yaptım. Hikâyenin ana temasını oluşturan birkaç sözcüğü başlık olarak boş bir A4 kağıdına yazdım, sonra da liste halinde o birkaç sözcüğün bende çağrıştırdıklarını özgürce, "ilginçmiş, saçmaymış, klişeymiş" diye yargılamadan alt alta sıraladım. Koca A4 doldu taştı ikinci sayfaya. Ve müthiş bir özgürlük hissi. Müthiş bir "ne güzel fikirler çıkıyor benden" hissi. Halbuki hiçbirinin doğrudan kullanılır bir tarafı yok. Ama bir nevi öykü hammadesi üretimi. Biraz yazma hevesimi ve kendime güvenimi geri kazandım. Listedeki sözcükleri gruplara böldüm: eşya, meslek, özel isim, mekân, kültürel referans, filan diye. Beğendiklerimi, bana ilham verenleri yuvarlak içine aldım. Fakat öykü gene yerinde sayıyor. Neden yapamıyorum, çok mu kasıyorum, olmayacak bu galiba diye sıkılıp daralırken, ger ger gerilirken, yazı masasından koltuğa geçtim. Saat artık gece yarısı olmuştu. Listedeki birkaç maddeyi düşünürken zınk dedi aklıma karman çorman güzel birşeyler geldi. Hemen not aldım. Saat geçti. Yorgundum. Yattım.

Bu sabah aldım o fikri, hikâyenin yıllardır en oturtamadığım yerine koydum. Yerini bulmuş bir puzzle parçası gibi doğrudan manzaraya karıştı ve bir pırlanta gibi ışıl ışıl parladı. Vay canını. Bir yürek çarpıntısı, bir sevinç, bir heyecan. Korkarım öykü yazarken kalp krizi geçiren ilk insan olacağım. Bitmedi dur: sonrası daha acayip. Aklıma sürekli dön dolaş neredeyse kavramlaşarak gelen bir sözcük: kum. Ve bir yazar: Borges. Beni ayıplamazsan bugüne kadar doğru dürüst Borges okumadığımı itiraf etmek istiyorum, ya da ayıpla, nasıl istersen. Cahilin tekiyim. Diyorum hep. Araştırmaya başladım aylak aylak: Borges kim, hayatı nasıl geçmiş. Hiç roman yazmamış sadece öykü yazmış mesela, bunu bilmiyordum, ilginç, öykü demek... Sonra görme duyusunu kaybettiğini biliyordum, zaten bendeki karakterlerden birinde belki körlük olacaktı. Ben oradan bana çağrışım yaptı zaten diye düşünüyordum. Sonra biraz daha deştim ve...şok. Yok artık. Deve. Yuh. Nasıl ya? Nasıl olabilir? Tesadüf mü bu şimdi? Borges'in hikâyelerinden birinde, tam olarak benim kaç gündür işlemeye uğraştığım temayı buldum: aynı adamın gençliği ve yaşlılığı karşılaşıyorlar! Allahtan benden farklı işlemiş. Yoksa at her şeyi çöpe. Daha güzeli yazılmış nasılsa diye. Benimkisi biraz daha değişik. Ve o öykünün bulunduğu kitabın adı: Kum Kitabı. Buyuuuuuuur, buradan yak! Çok acayip bir tesadüf değil mi sence de? Hayır Borges okumuş olsam diyeceğim ki ben unutsam bile bilinçaltım hatırlıyor, çağrışımlardan oraya çıktık. Ama değil. Hemen çıkıp Kum Kitabını ve bulabildiğim başka kitaplarını satın aldım Pandora'ya gidip. O hikâyesini de okudum ve kitaba adını veren Kum Kitabı hikâyesini de. Fakat çok ilginçti. Sanki sınıfa ödev verilmiş, sen olayın bütün girdilerine çıktılarına kafa patlatmışsın, sonra öğretmen Borges'in yazısını sınıfa okuyor ve sen adamın bütün o girdi çıktıları nasıl hallettiğini görebiliyorsun. O açıdan öğreticiydi.





Şimdi hikâyenin son etki kısmı kaldı... Sadece (!)... Peh...Neyse en azından yerimde saymıyorum. Ama bu hikâyenin beni bu kadar uğraştıracağını tahmin etmemiştim. Çok daha kolay yazılacak sanıyordum. Kolay olmayacak ama bence bittiğinde emeklerime değecek. Önemli olan, içine sinmiyorsa, çabalamaya ve daha iyisini yapmaya devam edecek cesareti göstermek.

Galiba Mart ayı hedeflerimi gerçekleştirebileceğim. Henüz on bir gün var önümde. Biraz iş kısmı geri kaldı. Hiç iş kitabı okumadım. Ama o kısım biraz zordu. Dur bakalım. Önümüzdeki ay belki onu da sıraya sokarım.

Cumartesi, Mart 18, 2017

Hafta sonu böyle geçiyor.

Hastalık bünyemi ağır ağır terk ediyor. Bu sabah gücümün yerine geldiğini, çok da ağır olmayan ev işlerini yapabilecek gibi hissedince anladım bunu...Fakat, diğer hedeflerim de önemliydiler ve özellikle öykü yazma konusunda hiç bir teşebbüste bulunmamıştım aybaşından bu yana. Ev işlerine girişsem öyküye enerji kalmayacaktı. Emindim bundan. O yüzden onu öne aldım. Ve bu saate kadar üstüne düşündüm. Sonunu bağlamak istiyorum. Ama yapamıyorum. Bugün de yapamadım. Ve en sonunda bu kadar uğraşmak yeterli diye düşünüp dışarı çıkıp biraz mutfak için alışveriş yaptım. Bir tane hazır vişneli kakaolu kek aldım pastaneden ve kendime bir kupa neskafe doldurdum. Şimdi bütün evin işleri gözümün içine bakıyor. Üstelik akşam yemeği için bir posta daha çıkmam lazım alışverişe.

Rüyamda M.B.'ı gördüm. M.B. kim dersen, hayır eski sevgilim değil maalesef. Yani keşke olsaydı. Çok eskiden, ben lise öğrencisiyken çok yakışıklı olmasa da çok karizmatik bir matematik hocasıydı öbür fransız okullarında. Yani çok karizmatik derken, karizmasıyla nam salmıştı, bizim okulda hiç ders vermemesine rağmen onu tanırdık ve bilirdik ve ağzımızın suları akardı, ve sanırım diğer fransız okullarında da durum aynıydı. Bir sefer konsoloslukta dersimiz varken, teneffüste konsolosluktan içeri girmişti: kapıdan içeri Tom Cruise girse ancak o kadar heyecan yaratabilirdi. Neyse işte. Liseden mezun olduğum yazın başında, Fransa'ya tek başıma bir geziye katılmak üzere havaalanında beklerken, bir baktım check-in sırasında önümde bu. İnanamadım. Aynı uçağa bineceğimiz o zaman bile kafama dank etmedi. Adam Pekin'e uçacak değil elbet, Fransa'ya dönüyor. Sadece onu gitmeden son kere görüyorum diye düşündüm. Ve sonrası tam bir mucize. Ya da ona bakışlarımı ve heyecanımı fark eden check-in kontuarındaki kızın bana yaptığı bir güzellik. Uçakta benim tarafa geldi, geldi ve ben "allah'ım M.B. geliyor karşıdan! yine onu görebildim" diye sevinirken geçti tam yanımdaki koltuğa oturdu! Sonuç olarak yol boyunca tanışıp muhabbet ettik. Üç saate yakın. Ben ve efsanevi M.B.. Rüya gibi bir şeydi. Sonra ben ona telefonumu verdim, ve Fransa'dan döndüğünde beni aradı ve bir kere buluştuk. Bu tesadüf daha da pekişebilirdi elbet, sanki bana biraz meyili de vardı, ne var ki, adam nişanlıydı. Yaa... yaaa... Dün akşam rüyamda, sevgilimdi işte o otuz seneye yakın bir süre önce tanıştığım ve sonra görüşmediğim adam. Elimden tutuyordu. Mutluydum. Sarılıyordum ona. Ben biliyorum bu rüyanın dayandığı yeri. Dün çok ufak, olumlu sürpriz bir gelişme oldu sevdicekle ilgili, fakat ben o an aşırı sevindim, havalara filan zıpladım. Sonra düşününce, bu kadar sevinilecek bir konu olmadığını anladım ama işte, sevinmiştim bir kere... Beynim olayı M.B. 'ye bağlamış, yanıma oturuyor (büyük sevinç) ama nişanlı olduğunu biliyorum (bir sonuca bağlanmayacak).  Çünkü M. B. diyince aklıma o uçak yolculuğu geliyor en çok.

Bu akşamın menüsünü değiştirdim. Tekrar dışarı çıkıp alışveriş yapmak istemiyorum. Belki sinemaya giderim. İstanbul Kırmızı'sını merak ediyorum. Belki yarım saatlik evişi de yapar biraz vicdanımı ve evi hafifletirim.

Umarım yarın şu öykünün sonunu bağlayabilirim...

Çarşamba, Mart 15, 2017

Kayıp postun ardından.

Conga çalmaktan yorgun düştüm sanmıştım. Durum öyle değilmiş dostum. Hastalık bitkinliğiymiş. Soğuk algınlığı öncesi iliklerin çekilmiş gibi bir halsizlik. Derhal zencefil kürüne başladım. Bu sayede (?) normalde bir hafta süründüren burun akıntısı bu sefer bir gün sürdü. Tam da kendi kendime bak iki senedir hasta olmuyorum ne güzel diyordum. Peh.

Biliyor musun ben sana Pazar gününden beri parça parça yazıyorum. Dün akşam tam yayınlayacağım, görseli bile bulmuş yapıştırmışım, küt: yazının yarısı uçtu. Hiç yazılmamış gibi. Mutsuzum hastayım filan diyordum diye ben de bir daha yazmadım. Dedim herhalde bu kadar negatifliği blogger kaldıramadı, attı bazı sigortalar.

Pek bir yenilik yok. Evdeyim. 4 vokal'in konserine gidemedim. Onun dışında hala akşamları yemekten sonra atıştırmamaya dikkat ediyorum. Bunun neticesinde kilolar gerilemeye devam ediyor. Bugün tam iki hafta etti. İki kilodan biraz daha az verdim toplamda. Benim için çok sevindirici. Keşke böyle devam etse. Üçüncü haftada üçüncü kiloyu versem meselâ. İnsem artık obezlik sınırının altına, hiç olmazsa. Ve bir ayda dört kilo vermiş olsam. İki ayda sekiz kilo diye uzar gider bu hayaller. Tamam yeter bu kadar kilo muhabbeti. Sustum.

Pazar günü annemi ev arayışında dinlendirmek için girdiğim kafede çay içerken, pencereden eski sevgilimin geçtiğini gördüm. İstesem çıkıp selâm verirdim. Sokak dar ve tenhaydı. Ve onlar yavaş yürüyorlardı. Ama istemedim. Galiba eşi beni gördü. Bana baktığını gördüm. Fakat onlardan da bir hareket gelmedi. Dedim boşver eskisini, yenisine yer açalım. Doğru demişim değil mi?

Evde pinekleyerek zaman geçtiğinde anlatacak çok bir şey de olmuyor. Bir de enerjim hala düşük. Haydin bugünlük bu kadar olsun. Yayınladım gitti. Affet. Bir dahakine daha güzel yazacağım, sana söz.


Cuma, Mart 10, 2017

Yorgun.

Işıklar küçük küçük yanıyor, müzik tamam, ayaklar koltuğa uzandı, laptop kucakta, karnım tok, sırtım pek. Spotify'da "your favorite coffeehouse" radyosu dinliyorum sakin sakin.

Bu hafta çok yoruldum, neden bilemiyorum. Ekstradan yaptığım, bir 70'ler pop atölyesinde şarkı söylemek bir de onun hemen ardından darbuka atölyesine girip conga çalmak var. Hepi topu bu kadar. Aaaa... Değil...Değil ki. Koskoca kaç bin karakterlik çeviriyi unutmuşum. Bir de tabii güneşin altında durdum. Güneş enerji emer. O kadar ki, yarışmaya hazırlanan üst seviye yüzücü tanıdığım yarışmadan birkaç gün önce güneşte durmazdı, gölgeye çekilirdi havuzda. Cuma günü de kostümlü 70'ler pop konserindeydim, atölyeden farklı bu. Şaka maka yoğun bir haftaymış. Bir de neden bu kadar yorgunum diye şaşırıyorum. Artı, artı...sabahları bir haftadır erken uyanmak. Artı Istanbul trafiğine girmek ve çıkamamak. Pazar günü de 4 Vokal'in albüm tanıtım konseri var. Ona da gitmek istiyorum.

Birçok yere yetişebilmek için taksiye binmek durumunda kaldım. Değişik taksi şoförleriyle muhabbetler. Bir tanesi tanker gemilerde çalışıyormuş normalde taksici değilmiş, zaten sakinliğinden belliydi bir tuhaflık olduğu, kimseye kızmıyordu yollarda, Brezilya'yı, Teksas'ı, Kanada'yı görmüş fakat yalnızlıktan şikayetçi, evlenmek istiyormuş ama uzun yol çalışanı olduğunu duyanlar hemen cayıyormuş, sormadı ama sormuş kadar oldu, biraz daha yolumuz olsa bastırarak teklif edecekti evlenmeyi. Zor kurtardım yakamı. Evlenmekten zaten umudunu kesmiş gibi bir hali vardı bari whatsapp tan mesajlaşabileceği biri olsaymış. Hiç sesimi çıkarmadım. Sadece inerken allah gönlünüze göre versin dedim. Sen sağ ben selamet.

Bu haftada iz bırakan bir diğer konu Leylak Dalı'nın sayfasında gördüğüm ve bu hafta yaptığım brüksel lahanası yemeğiydi. Mmmm...Çok nefisti. Hazırlaması çok kolay, çok kısa zamanda pişiyor ve çok güzel değişik bir yemek oluyor. Bu akşam mesela dondurulmuş pane balığın yanına garnitür olarak yaptım. İkisinin pişme süresi hemen hemen aynı, on beş yirmi dakikada yemek hazırdı ve pilavdan, makarnadan, hatta püreden bile bıkmış bünyeme iyi geldi.

Offf pilim bitti. Bitmeseydi de sana başka şeylerden de bahsetseydim. Şarkı sözü yazmak mesela. Sonra Ralf. Sonra nasıl hayatımda farketmeye çalıştığım olumlu şeylerin son tahlilde günü kurtardığına.

Ve Mart'ın 10'u olmuşuz. Kim yuttu gıpgıcır 2017'nin Ocak ve Şubat'ını ve Mart'ın ilk günlerini? Dertler tasalar bizi oyalarken akıp gitmiş zaman kimseye ses etmeden.




Konga: işte bundan çaldım: düm sa tek tek!

Pazartesi, Mart 06, 2017

Limoni.

Gene bir çeviri işi aldım başıma. Bu sefer şartları daha iyi, bir de arada arkadaş ricası var. Neyse ki kısa dönem. Yarın teslim ediyorum son belgeyi. Bu akşam paydos ettim. Sabah altıda uyandım da kalkmadım. Sonra gene dalmışım bir ara. Ama saat 10:00'dan beri çalışıyorum.

Son gelişmeler şöyle: yarım kilo daha gitti bünyeden ama sıfır abur cubur. İlk günler, günde 100 gr hurma tüketiyordum, şimdi yarım hurmanın bile içimi aldığı oluyor. Aklım atıştırmaya gidince, beynimin güvenlik görevlisi kılıklı fedaileri "hooooop hemşeri" diye kollarını kavuşturarak yol kesiyorlar:"atıştırma isteği değil o, can sıkıntısı, bir bak da bak, oyalanmak için". Bakıyorum. Haksız değiller. Durabiliyorum. Maaşallah de ama.

Yaa. Böyle işte. Spor yapamadım ama Cumartesinden beri. Yapabilseydim belki daha hızlı gidecekti kilolar. Ama böyle de fena değil. Gerisin geriye gidiyor ya, o bana yeter.

Şarkı sözü yazacaktım ya en son. Yazdım. Üçte ikisi bitti. Matah bir şey olmadı, istersen buraya yazabilirim bitince. Amaç sadece vasat bile olsa bir tane yazmayı denemekti. Sonuçta vücuduma dövme yaptırmıyorum o metni. Daha güzellerini yazarım belki bir gün. Ama memnunum bu durumdan.

Böyle sanki güzel şeyler oluyormuş gibi anlatıyorum, ki güzel şeyler de oluyor, ama geçen Pazar mesela çok kederliydim. Hem kederliydim hem canımdan bezmiştim. Kalabalık bir otobüste Ortaköy'den Osmanbey'e elli dakikada varabildim. Trafik değildi ama beni canımdan bezdiren. Aşk konusunda yaşadığım umutsuzluktu. Ölmek istiyordum. Öylece duruyordum başka insanların arasında, ölme isteğimle beraber, bazen gözlerim doluyordu, ama tabii ki kimse fark etmiyordu. Son bomba haberi yeni almıştım: kardeşim, annemin bütün yükünü sırtıma bindirerek, tittir olup gidiyor Istanbul'dan. Daha kibar olamayacağım bu konuda, beni affet. Zaten o karışmadığında krizleri yönetmek benim için daha kolay oluyordu, ama artık komple gidiyor. Bu ne kıştır arkadaş... Hiç renk vermedim. Doğal karşıladım bir nevi. Ondan her türlü adiliği beklediğim için halbuki. Oysa yanına kâr kaldı sanıyor. Bir de hadi deyince bilet alıp gelebileceği bir ülkeyi seçmiş. Öyle dedi. Ne kadar da düşünceli. Bunu yedirebildiğini zannediyor ya. Ona kızıyorum kızıyorsam. Salak yazıyor çünkü alnımda, aptal yerine konduğuma yanıyorum. Yoksa defolsun gitsin. Bir daha da geri gelmesin. Buralar onsuz daha yaşanılır.

Şu an ama ölmek filan istemiyorum. Biraz daha iyiyim. Bir dövme yaptıracak olursam, ki asla yaptırmam diyordum, sol bileğimin içine "bu da gelir, bu da geçer" yazdırmak olabilir. Küçük olumlu gelişmelere tutunuyorum. Havanın güneşli oluşuna. Beklediğim otobüsün hemen gelmesine. Çevirimin hızlı ilerlemesine. Darbuka atölyesinin kontenjanı kapanmadan yazılmama. Bu şarkı sözü yazmanın beni götürebileceği yerleri hayal etmeye. Elimi belime koyduğumda ellerimin yakınlaşmış hissetmeme.

Yavaş yavaş yatayım ben. Gözümden uyku yaşı akıyor.